Een aanraking zegt meer dan 1000 woorden

‘Een aanraking zegt meer dan 1000 woorden’

16 oktober 2014
door Alice Zeilinga-Gerritsen

Wat veel mensen niet weten is dat aanraken een eerste levensbehoefte is, net als eten en drinken. En er rust tegenwoordig een taboe op; we zijn (te) voorzichtig geworden met het aanraken van anderen. Is het misschien riskant geworden om zomaar iemand aan te raken?

Volgens veel ingevoerde en geldende integriteit- en gedragcodes, kan het je je carrière kosten en een smet werpen op je reputatie. Alles staat en valt kennelijk met de uitleg/motivatie omtrent de aanraking. Niet onze eigen uitleg, maar die van derden… Dat maakt het kennelijk eng en riskant.

In de (geestelijke-) gezondheidszorg bestaan er strenge regels: patiënten raak je alleen aan indien dit strikt noodzakelijk is. Een dokter mag wel lichamelijk onderzoek doen, maar geen aai of een knuffel geven. Ook psychotherapeuten geven keurig een hand, maar weinigen een omarming of een zoen.

Alleen intimi kunnen we ‘zonder gevaar’ aanraken. In onze angst om de verkeerde signalen uit te zenden, dreigen we daarom een heel belangrijk instrument te verliezen. Aanraken houdt ons geestelijk en lichamelijk gezond.

Hoe belangrijk de tastzin is, blijkt al uit het feit dat de huid het eerste zintuig is dat zich ontwikkelt bij een foetus. Al in de baarmoeder zijn we in staat om via onze huid te voelen. En als we oud en grijs zijn, is de huid het zintuig dat het langst blijft functioneren; het zicht en het gehoor gaan veel eerder achteruit. De huid is verreweg onze grootste ontvanger van verschillende signalen van buitenaf: kou, warmte, pijn, druk en tast.

Daarnaast is de huid het grootste orgaan dat we hebben. Het is ons primaire communicatiemiddel en onze belangrijkste beschermer. Miljoenen zenuwcellen reageren op aanrakingen en zenden die signalen naar de hersenen, daar wordt ‘besloten’ of de aanraking aanleiding is om allerlei hormonale reacties teweeg te brengen…of niet. Het hangt dus van de emotionele lading af of onze hormonen in beweging komen.

Met andere woorden: de kus van een vage kennis komt heel anders binnen dan een kus van je partner, goede vriend of iemand waar je verliefd op bent. Als de aanraking als prettig wordt ervaren komen er hormonen vrij zoals endorfine (het gelukshormoon) en oxytocine (het verbindingshormoon).

Endorfine zorgt dat we ons prettig voelen, maar het stimuleert ook ons immuunsysteem, de spijsvertering en de stofwisseling. Mensen die regelmatig lichamelijk contact hebben, hebben een lagere bloeddruk dan mensen die dat niet hebben. Een extra dosis aanraking zorgt zo dus voor een sneller ziekteherstel en minder stress. Daarmee bedoel ik niet de incidentele aanrakingen -al zullen die zeker bijdragen-, maar meer een structurele aanraking.

In onze jeugd wordt, via aanraking, onze ‘gevoelsmatige basis’ gelegd: ‘Ik mag er zijn, ik ben goed, ik doe ertoe’. Deze basis is sterk verbonden met de lessen die we hebben geleerd op het gebied van het aanraken van onze ouders, opvoeders, docenten en andere mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in onze ontwikkeling. Als deze basis goed is gelegd, kun je in je latere leven gemakkelijker intermenselijk contact maken en houden.

In welke mate zijn we in staat om werkelijk onze eigen behoeften en verlangens te voelen en ons daarin kenbaar te maken en dat in de ontmoeting met een ander te brengen?

Vaak lukt dit nog wel als we plezier met elkaar maken, maar durven we de ander ook te vragen om troost als we verdrietig zijn, of de ander met volle energie aan te spreken als we boos zijn? Aanraking zorgt ervoor dat we letterlijk ‘voeling’ houden met elkaar. Het vasthouden van elkaars handen helpt bij het praten over moeilijke onderwerpen, waardoor je sneller de emotionele en mentale verbindingen weer herstelt. Hoe bewaken we onze grenzen? Hoe dichtbij mag de ander echt komen als we het even niet meer weten of als we ons alleen voelen? Lossen we onze problemen zelf wel op, of durven we uit te reiken naar een ander in al onze raakbaarheid? Mogen we er zijn met alles wat er is?

Wie raak jij aan 
en door wie word jij echt aangeraakt?

 

Burn-Out en sekse verschil

‘Burn-Out en sekse verschil’
Geschreven op 12-12-2013
door: Alice Zeilinga

Wie bij een coach of therapeut aanklopt met klachten van stress of burnout wordt vaak alleen behandeld mbt de gedachtewereld en de emotiewereld. Bovendien is de behandeling van mannen en vrouwen nagenoeg gelijk. Dat wil zeggen 2 verschillende systemen op dezelfde manier behandelen. Is dat niet bijzonder?

Hetzelfde fenomeen herkennen we inmiddels uit het medische circuit waar dezelfde medicijnen die aan een man worden voorgeschreven zondermeer ook aan een vrouw worden voorgeschreven, terwijl we fysiologisch zo verschillend zijn van elkaar. Ook therapeuten en coaches mogen met deze fysiologische verschillen rekening houden.

Bij flinke stress of burnout worden de verschillen, fysiologisch gezien, tussen mannen en vrouwen ineens heel duidelijk.

Bij stress maakt het lichaam veel stresshormonen(adrenaline en cortisol ) aan. Dat gebeurt bij zowel mannen als vrouwen in gelijke hoeveelheid. Om de stresshormonen uit een lichaam te krijgen moet je in actie komen. DOE IETS!

Direct resultaat krijg je door acuut in actie te komen, elke fysieke activiteit doet de stress afnemen. Je lichaam verbruikt actief de te grote hoeveelheid aan adrenaline en cortisol, zodat er weer balans optreedt.

Of je nu gaat hardlopen, zingen, schilderen of opruimen. Bij stress is het belangrijk om te bewegen. Het is een simpele regel en als je er goed over nadenkt kun je stress eenvoudig doen afnemen. De kleinste beweging of actie helpt al. Denk maar aan de stressballetjes die ooit zijn bedacht. Maar het gaat er uiteindelijk om de meest efficiënte manier te vinden om de stress echt op te lossen. Anders haal je de kern, de bron, van de stress niet weg. De beste manier om stress te vermijden is de oorzaak aanpakken.

Er is een tweede mogelijkheid om actief stress te doen verminderen en adrenaline om te zetten, het overschakelen naar een positieve gedachte. Dit is een psychische activiteit die de aanmaak stimuleert van rustgevende neurotransmitters en hormonen die de ontspanning regelen, zoals noradrenaline, oxytocine en endorfine. Hierdoor kan stress afnemen.

Het grote verschil in handelen wordt echter veroorzaakt door een ander hormoon, namelijk testosteron. Binnen de hormoonhuishouding van zowel mannen als vrouwen moet de verhouding tussen adrenaline en testosteron in evenwicht zijn. Testosteron is het mannelijk hormoon dat ervoor zorgt dat een actie daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Adrenaline kan door iedereen op het moment dat het nodig is aangemaakt worden dat geldt echter niet voor het hormoon testosteron. Mannen hebben sneller de beschikking over dit hormoon. Voor vrouwen is dat minder makkelijk, omdat ze een hoger oestrogeenhormoon hebben. Bij vrouwen moet meer testosteron aangemaakt worden in periodes van stress en dat duurt veel langer dan bij mannen. Mannen hebben testosteron op voorraad. Als de verhouding van deze twee hormonen uit balans is ontstaat er een negatieve chemische verhouding, waardoor er stressreacties op fysiek niveau plaatsvinden en ook op gedragsniveau (agressie of depressie). Een verstoorde balans tussen testosteron en adrenaline kan zorgen voor agressie wanneer het testosteron niveau hoger is, of depressie wanneer het adrenaline niveau ten opzichte van testosteron te hoog is.

Handelen, een activiteit ondernemen, herstelt het evenwicht tussen de hormonen en brengt de balans terug naar het basisniveau.

Mannen hebben dus eerder beschikking over testosteron en zullen snel de neiging hebben om fysiek te handelen in geval van stress. Hun voorkeursgedrag is direct gericht op een oplossing vinden voor de stresssituatie of te vluchten als ze een situatie niet aankunnen. Vechten of vluchten wordt dit genoemd.

Eerder werd aangenomen dat zowel mannen als vrouwen dit mechanisme hanteren. Je koos in geval van stress altijd voor de vecht of vluchtreactie. Het blijkt dat het iets genuanceerde ligt. Mannen kiezen vaker voor deze 2 strategieën. Vrouwen daarentegen kiezen in situaties van stress minder vaak voor fysieke actie. Ze zullen vooral handelen door veiligheid en hulp te zoeken. Dit wordt onder andere veroorzaakt door de aanmaak van het hormoon oxytocine, dat een kalmerend effect heeft waardoor het gevoel van onveiligheid afneemt. Hierdoor zullen vrouwen minder snel vluchten en meer samenwerken met anderen om de precaire situatie op te lossen. Vrouwen zijn sowieso, meer dan mannen, geneigd om met anderen te praten, ze proberen graag een reactie uit te lokken om aardig gevonden te worden en als dat niet werkt kiezen ze over het algemeen voor slachtoffer gedrag. Dat is de tweede strategie om voor veiligheid te zorgen.

Beide sekse handelen dus bij stress, maar de wijze waarop verschilt. Mannen vertonen meer directe actie en vrouwen meer indirecte actie. Het gevolg is dat mannen direct ‘agressie’ vertonen en vrouwen eerder indirect, door bijvoorbeeld een ander te kwetsen. Vrouwen met een laag testosteronniveau en hoge adrenaline waarden worden als geniepig ervaren. Dit typeer ik altijd als wijvencommunciatie. Mannen gebruiken eerder fysieke kracht en vrouwen verbale kracht.

Omdat vrouwen minder geneigd zijn te handelen ten opzichte van gevaar of stress, voelen ze meer en langer angst. Verschillende onderzoeken geven aan dat depressie bij vrouwen meer met hormonale onbalans te maken heeft dan met gebeurtenissen in hun leven en hun zelfbeeld.

Bij sterke emotie stop je met nadenken. Teveel stress legt het denken volledig plat. Als je gaat bewegen en de stress neemt af, komt ook het helder denken weer langzaam terug.

Het meest duidelijk wordt het verschil in reageren tussen mannen en vrouwen in een relatie. De mens heeft een diepe behoefte om zich met een ander te verbinden. We willen met iemand samenleven, veilig zijn en zonder angsten gelukkig zijn. Als we meer open staan voor het feit dat er verschillen zijn en daar nieuwsgierig naar zijn, zouden we veel minder met elkaar in aanvaring komen. Er kan een groot verschil zijn om met eenzelfde stressvolle situatie om te gaan. Vrouwen nemen het mannen kwalijk dat ze in werk vluchten en mannen vinden dat vrouwen teveel blijven praten over het onderwerp en niet in actie komen. De vrouw wordt uiteindelijk ziek omdat praten zittend gebeurt en er daardoor te weinig adrenaline wordt omgezet. De man wordt ziek omdat hij wel de adrenaline verbruikt, maar niet het echte probleem aanpakt. Zij kan de man leren om woorden te vinden voor zijn gevoelens en zo zaken te verwerken. De man kan de vrouw leren niet ziek te worden door in actie te komen en te bewegen. Mannen vinden vrouwen vaak emotioneel. Vrouwen vinden mannen dan weer te nuchter. Beide seksen beoordelen de ander vanuit het eigen perspectief waardoor de reactie van de ander totaal onbegrijpelijk lijkt.

Afwisselend elkaars sterke kanten gebruiken, zorgt ervoor dat je problemen het hoofd kan bieden. Juist omdat mannen en vrouwen zo verschillend zijn hebben ze vaak niet door hoe mooi aanvullend mannen en vrouwen zijn ten opzichte van elkaar.

Ruimte voor Verbazing en nieuwsgierigheid

Misschien is VERBAZING wat we het meest nodig hebben. Ruimte om niet alles te weten, om niet alles te interpreteren, maar ons zo te verbazen dat we de ander niet begrijpen.

Ons rest niets anders dan de ander te leren kennen en hem of haar uit te nodigen zichzelf uit te leggen. Ruimte voor verbazing zorgt ervoor dat je respectvoller omgaat met de ander, DE sleutel voor alles.

We hoeven niet alles te begrijpen, als we maar begrijpen dat we het niet begrijpen, dan gaan we vanzelf respectvoller met die ander om.

Note: Als afsluiting wil ik aangeven dat het niet altijd zo generalistisch is als boven omschreven, Er zijn mannen met een laag testosteron niveau en vrouwen met een hoog testosteron niveau. Dit is mede afhankelijk van genetische bepaling en de levensfase van de coachee.

Pay it Forward

‘Pay it Forward’
Geschreven op 26 april 2013
door: Xavier Zeilinga

Vier jaar geleden ging het roer om…

Tot dat moment was ik hoofdzakelijk bezig met hard werken vanuit het oogpunt, kwaliteit leveren en mijn positie verbeteren. Al die uren werken; meer kennis en aanzien verwerven… en waarom eigenlijk? Voor wie deed ik dat? En met welk doel?

Men zegt wel eens dat niets voor niets gebeurt. Wel, het overkwam mij ook en niets te vroeg. Inzicht en de durf mezelf oprechte vragen te stellen. En… ik was niet meer ‘bang’ voor de antwoorden maar keek naar ze uit.

Welke keuzes heb ik gemaakt en waarom. Ben ik er eigenlijk wel zo blij mee? Haal ik echte voldoening uit wat ik doe? En voor het eerst was het antwoord een onomwonden ‘nee’. Geen zaken voor mezelf goedpraten, mooier maken of afzwakken. Gewoon ‘nee’.

En wat was dat een opluchting! Ineens voelde ik me vrij…
Een vrijheid die ik voorheen niet kende. Heerlijk en het mooiste van al, mijn creativiteit kwam weer terug. Ik mocht eindelijk gaan doen wat ik werkelijk wilde…en werd daar goed in.

Nu jaren later besef ik hoe fijn het is om te mogen en kunnen doen wat ik leuk vind. De intrinsieke motivatie zorgt ervoor dat het, wat het ook is, lukt en dat ik er goed in word. Noem het spirituele rijkdom of gewoonweg ‘rust in de kop’.

Het zorgt er bij mij in ieder geval voor dat ik tijd en ruimte heb en effectiever ben. Het gaat niet meer om de vorm, maar om de inhoud en de beleving. Mijn beloning is niet uitsluitend geldelijk, maar veel meer één van een oprechte voldoening. En hoe opmerkelijk ook, het is me commercieel gezien nog nooit zo voor de wind gegaan.

De les die ik hier voor mezelf uit getrokken heb is nu vast wel duidelijk, maar hoe houd ik het vast… En weer kwam ik tot een inzicht. Eerst door een film en later door een kennis en collega die de exacte woorden gebruikte; Pay it Forward. De gelijknamige film is m.i. een aanrader en de achterliggende gedachte ronduit briljant!

Beteken iets voor een ander daar waar hij/zij struikelt, in ruil daarvoor zal hij of zij datzelfde doen voor iemand anders. De sleutel is dat het ‘waardevol’ moet zijn voor de ontvanger.

Aan persoonlijke begeleiding, coaching of psychosociale hulpverlening is binnen werkomgevingen steeds meer behoefte en dit is tegenwoordig breder geaccepteerd.

Dat is op zich mooi, maar wat nu als je geen werk meer hebt en misschien wel de eindjes aan elkaar moet knopen om in je levensonderhoud te voorzien… Deze mensen mogen niet van hulp verstoken blijven.

Er zijn allerlei, commerciële en niet commerciële initiatieven om deze doelgroep te ondersteunen… Prachtig! Hierin zou Pay it Forward prima passen!

Persoonlijk kan ik zeggen dat het fantastisch is iemand te mogen ondersteunen die door een moeilijke fase in het leven gaat. Het feit dat dit niet betaald kan worden is zeker niet leidend!

Mijn tijd en kwaliteiten voor jou… En de jouwe voor iemand die het nodig heeft. Idealisme of rijkdom, zegt u het maar…

 

Alice in Wonderland

‘Alice in Wonderland’
Geschreven op 1 maart 2013
door: Alice Zeilinga

Vanmorgen sprak ik een cliënt en terwijl het gesprek zich ontvouwde, bemerkten we dat er een onderwerp was wat maar terug bleef komen. Deze cliënt heeft haarzelf tijdens de heroriëntatie voor zowel haar werkzame leven en de invulling van haar privéleven essentiële vragen gesteld.

Dit zijn best heftige trajecten, omdat de antwoorden vaak behoorlijke veranderingen met zich meebrengen. Nu ze de antwoorden heeft gevonden, is het aan haar of ze de stappen durft te zetten die nodig zijn om de veranderingen tot stand te brengen.

Veranderingen zijn eng; je weet immers wat je hebt en als je daar afscheid van neemt, niet wat je krijgt… De keuzes worden uitgesteld en men hoopt en verwacht dat het zich vanzelf oplost. Een wijze les is dat het langste gedeelte van het woord ‘verwachten’, wachten is.

Ineens kwam er een fragment van de film ‘Alice in wonderland’ in me naar boven. Als kind vond ik het al een leuke film en niet in de laatste plaats omdat we naamgenootjes zijn. In de film maakt Alice allemaal leuke avonturen mee en geniet van wat ze onderweg tegenkomt.

Zo viert ze met de kleurrijke kopjes en theepotten een ONjaardag mee. Er zijn namelijk veel meer dagen dat je niet jarig bent dan dat je dat wel bent… Dus er is veel vaker feest.

Tot Alice achter het witte konijn aan moet om op tijd bij de Koningin te zijn. Ze weet niet waarom ze daar op tijd moet zijn, maar rent achter het witte konijn aan.

In een donker bos raakt Alice het konijn kwijt en er zijn verschillende wegen in het donkere bos. Welke weg moet ze nemen? Ze is verdwaald… Wat nu? Rechtdoor, linksaf, het kleine pad tussen de struiken of toch die flauwe bocht naar rechts. Paniek!

Dan ziet ze een kat en daar vraagt ze aan: “Kunt u mij alstublieft vertellen welke kant ik op moet?

“Dat hangt voor een belangrijk deel af waar je naar toe wilt”, zegt de kat.

“Dat maakt me niet uit, als ik hier maar uitkom”, zegt Alice in paniek.

“Maar Alice, als het je niet uitmaakt, dan maakt het niet uit welke kant je op gaat”, krijgt ze als antwoord van de kat.

Als je jezelf belangrijke -misschien wel levensvragen- stelt en de antwoorden betekenen dat je een aantal zaken wilt veranderen, doe dan iets met de antwoorden.

Maak een stappenplan en kom in actie. Je weet dan altijd precies welke weg je moet nemen. Wat niet wil zeggen dat dat de makkelijkste weg is. Maar je leeft uiteindelijk het leven wat je leven ‘wilt’. En eeehh; niet kiezen is stiekem ook kiezen…

Wat is er nou leuker dan een Alice in Wonderland met een duidelijk doel te zijn. Ik kan je vertellen: Dat is heerlijk !!!!

50-ers hebben een imagoprobleem

’50-ers hebben een imagoprobleem.’
Geschreven op 23 augustus 2012
door: Alice en Xavier Zeilinga

In veel culturen is ouderdom iets waar vol verwachting naar uitgekeken wordt. Het is de tijd waarin mensen vereerd en gewaardeerd worden om hun wijsheid en levenservaring.

In onze cultuur is oud worden een probleem.
Wij leven in een actiegerichte wereld waarin het lijkt dat snel leven, snel praten en grote prestaties leveren het enige is dat telt.

Grijze haren zijn wel sexy, maar dan wel alleen aan de slapen en naar het voorbeeld van George Cloony. Jong blijven is het devies… en de schoonheidsbranche en privéklinieken varen er wel bij. Een ooglidcorrectie, tummy tuck, borstvergroting/verkleining, liposuctie, haarinplant of laser ontharing, maar in ieder geval een kleurspoelinkje.

Is er dan nog plaats voor iemand wiens lichaam het langzamer aan gaat doen en die geleidelijk aan vanzelf in een rustiger, meer naar binnen gekeerde levensfase terecht komt?

Wanneer begint ouderdom eigenlijk in onze cultuur? Het lijkt erop of dat start bij 50. Ineens worden mensen anders behandeld…

Wij zelf zitten nog ver van deze leeftijd af, maar merken dat binnen bedrijven en in de samenleving ineens anders omgegaan wordt met medewerkers van 50 jaar en ouder.

Afgelopen week zagen we twee voorbeelden. Het eerste ging over een man die -zogezegd- niet meer flexibel is en waarvan het bedrijf niet weet hoe ze daar mee om moeten gaan (noot: het gaat dan niet om handstand en andere acrobatische bewegingen).

Het tweede voorbeeld ging over een reorganisatie, waarbij de situatie is dat een medewerker van boven de 50 jaar leiding mag gaan ontvangen van een jonge gedreven, energieke manager.

Hier wordt op voorhand een probleem voorzien. Duidelijk in beide situaties wordt de leeftijd als oorzaak genoemd. 50-ers worden gezien als minder flexibel en lastig voor een bedrijf in verandering. Deze groep zou maar lastig mee kunnen met de veranderingen en vooral willen vasthouden aan de ‘oude’ manier van werken. Naar jarenlange kennis en ervaring wordt niet meer gekeken.

De trigger om er een blog over te schrijven heeft te maken met een tv uitzending waarin 50 plussers -die al geruime werkloos zijn- aan het woord waren. Als je je baan verliest is dat heel vervelend, vaak zelfs traumatisch. Dat geldt voor veel mensen, maar als je de vijftig gepasseerd bent, heb je een grotere kans om langdurig of zelfs blijvend werkloos te zijn. De kans om aan een baan te komen is aanzienlijk kleiner geworden dan voorheen.

Slechts 8% slaagt erin om binnen 2 jaar weer een baan te vinden stelde de presentator… En dat terwijl de regering wil dat de pensioenleeftijd omhoog gaat.

Denk eens aan de gevolgen… De frustratie, de financiële situatie, de druk op ondersteunende instanties en wat doet het geestelijk (en ultimo lichamelijk) met iemand? In een land wat vergrijst werken we een afname van vitaliteit collectief in de hand.

Google eens op 50+ en je ziet dat vanaf deze leeftijd je toch echt in een hokje terecht komt; Bij het UWV krijg je een aparte behandeling, waarin je leert hoe je Curriculum Vitae op te stellen en een brief te schrijven. Een brief waaruit natuurlijk blijkt dat je heel flexibel, energiek en fit bent. Je mag je dus aanpassen aan de hippe energieke 30-er.

Er is een aparte politieke partij voor 50 plussers. Ook vind je een eigen datingsite voor de alleenstaande 50 plusser en heus… er bestaat zoiets als een 50plusbeurs.

Vanaf je 50e val je kennelijk in een andere categorie. Stigmatiserend is het ons inziens zeker en wij vragen ons ernstig af of dit bijdraagt tot het -hou je vast- zgn ‘revitaliseren’ van de oudere medewerker.

Twee weken geleden viel de nieuwe regiogids in de bus met het cursusaanbod. We waren verbijsterd over de aparte rubriek van cursussen voor 50 plussers. Er is voor deze doelgroep een apart activeringsprogramma gestart.

Zo kun je als 50 plusser meedoen aan valpreventie. Ja, ja het risico van vallen lijkt significant toe te nemen vanaf je 50e. Daarnaast wordt je gestimuleerd om te gaan knutselen, tekenen, schilderen of beeldhouwen.

Cursussen geënt op het leren omgaan met een computer. Aanvankelijk dachten we dat dit misschien aan deze regio lag, maar niets is minder waar. In heel Nederland worden 50 plusser kennelijk gezien als mensen die actief gehouden moeten worden.

Kortingsacties te kust en te keur; Voordeliger naar de bioscoop, korting op de sportschool, 50+ dagen bij het Aviodrome etc. Alles gericht op actief blijven en meedoen aan de maatschappij?! Saillant detail; Geen van de cursussen en opleidingen gaat over fit blijven op je werk.

Terug naar het ‘reactiveren’ van onze vijftigers; Alsof men vanaf 50 jaar acuut niet meer vitaal zou zijn en dat terwijl het de wens is dat we met z’n alle doorwerken tot ons 67e.

Dit laatste vinden wij overigens prima! Een ieder die kan en wil, mag wat ons betreft doorwerken tot sint-juttemis. Goed voor de vitaliteit van het individu, goed voor het overbrengen van kennis en ervaring, goed voor de economie. en, last but not least, waarschijnlijk (veel) minder zorgkosten.

De 50-er is door de decennia heen toch echt actiever geworden en lopen niet meer rond als opa’s en oma’s met stokken. Toch worden ze in onze maatschappij nog zo behandeld. Wat is hier nou de reden van? Zouden we onszelf niet eens mogen afvragen hoe we hier in de toekomst mee om willen gaan? En wellicht in dialoog gaan met deze ‘bijzondere’ groep, het is maar een idee.

De kracht van omgangsvormen en etiquette

Geschreven op 13 maart 2012
‘De kracht van omgangsvormen en etiquette’

door: Xavier Zeilinga

De omgangsvormen en het toepassen van de etiquette -in welke vorm dan ook- zegt veel over iemand.

Omgangsvormen en etiquette hebben alles te doen met respect. En respect tonen doet iets met de beleving van diegene die het ontvangt.

Hoe beleven we de omgangsvormen en etiquette, of service zoals we het dan noemen, als het gaat om de dienstverlening van bedrijven en instellingen?

Het woord hospitality vindt zijn oorsprong in het Latijn. Als we de etymologie in Wikipedia erop nalezen, zegt dat het volgende;

The word hospitality derives from the Latin hospes, which is formed from hostis, which originally meant “to have power.”

Hospitality wordt al vlug vergeleken met gastvrijheid, een prettig verblijf ergens of de manier waarop er door mensen met ons wordt omgegaan. Het spreekt tot onze verbeelding en creeërt een beleving.

En dat is precies hoe ik de link legt tussen de uitleg van Wikipedia: “to have power” en de manier hoe omgangsvormen krachtig en effectief kunnen zijn, vermits je deze juist kunt toepassen.

Als u samen met uw collega’s het bedrijf bent. Hoe schaalt u dan uw klantgerichtheid en service in?

Overtuigingen zijn per definitie beperkend

Geschreven op3 maart 2012
‘Overtuigingen zijn per definitie beperkend’

door: Xavier Zeilinga

‘Een overtuigd schip in een storm, loopt het gevaar 
……………………………………………..om naar de kelder te gaan!’

Overtuigen is een nautisch begrip. Het betekent op een schip te veel zeilen hijsen voor de geldende weersomstandigheid.

Je kunt je vast voorstellen als er teveel wind is, of als het stormachtig is, een schip gevaar loopt als deze overtuigd is.

Onze familienaam, Zeilinga, is uniek in de wereld. Vroege voorouders zijn meesters, kapiteins en zeilmakers geweest op en voor schepen ten tijden van de VOC. Dit maakt deze quote dan ook erg eigen…

Als je overtuigd bent, ontneem je jezelf de mogelijkheid om objectief naar een situatie te kijken.
Overtuigingen hebben de neiging je star en inflexibel te maken. En zeker in stresserende situaties kunnen overtuigingen je lelijk in de weg zitten.

Dus naar mijn -bescheiden mening- zijn overtuigingen per definitie beperkend.

Hoe wakker je passie aan en wek je energie op

Geschreven op 27 februari 2012
‘Hoe wakker je passie aan en wek je energie op?’

door: Alice Zeilinga-Gerritsen

In onze coachtrajecten en tijdens trainingen komen we regelmatig mensen tegen, die aangeven weinig energie te hebben. De eigenlijke vraag heeft echter zelden met gebrek aan feitelijk energie te maken. Het zijn doorgaans vragen over de werksituatie en de eigen inbreng/rol hierin. En als we doorvragen, vragen over zingeving van het leven en de eigen huidige- en gewenste rol hierin. ‘Wie ben ik en wie mag ik zijn?’

Het zijn momenten waarop je wakker wordt en ervaart dat je leven in een sleur zit… Zo krijgen we terug.

Een tegeltjeswijsheid is: ‘If you always do what you’ve always done, you’ll always get what you always got, and you’ll always feel what you always felt’.

Dus als je niets verandert dan ziet je leven er over 3 jaar hetzelfde uit. Als dit is wat je wilt, is dat natuurlijk geweldig. Wees trots en geniet.

Als je denkt dat je wel iets anders zou willen de komende jaren lees dan verder…

Er zijn drie pijlers waar je op in kunt steken om weer meer energie te krijgen en -zwaar gezegd- zin te hebben in het leven:

1. je gezondheid
2. je persoonlijk leven
3. je werkzaam leven

Deze drie pijlers staan niet los van elkaar. Veranderingen in één van de pijlers heeft altijd een natuurlijke consequentie op de andere twee pijlers. De oorsprong ligt namelijk in de menselijke basisbehoeften zoals gesteld door Maslov.

Voor je weet hoe je passie aanwakkert en energie opwekt is het belangrijk om te kijken wat en wie je energie kost en wat en wie je energie oplevert.

Een mooie oefening om jouw energie in kaart te brengen is de volgende:

Maak een lijst van 5 tot 7 mensen met wie je de meeste tijd doorbrengt. Dit zijn misschien niet de mensen van wie je het meeste houdt of die volgens jou het belangrijkste zijn in je leven. Denk aan collega’s, klanten, je partner, familie, vrienden enz…

Denk aan deze mensen, één tegelijk en stel je de volgende vragen met deze persoon in gedachten;

-Wat is het voor een mens?
-Hoe voelt het om bij deze persoon in de buurt te zijn?
-Ben je altijd blij hem of haar te zien? Waarom? Of ga
.je deze persoon liever uit de weg? Waarom?
-Is deze persoon zich bewust van wie hij/zij is en
.hoe hij/zij in het leven staat en wat hij/zij wil?
-Heeft deze persoon mooie ideeën?
-Denkt hij/zij buiten kaders?
-Is deze persoon een goede mentor voor anderen?
-Waar is deze persoon volgens jou van overtuigd?
-Wat zou zijn/haar motto zijn (bijv. alles is mogelijk of
. mij overkomt altijd wat enz)?
-Heeft deze persoon er iets bij te winnen als jij blijft zoals
.je bent of moedigt hij/zij je aan te groeien
?

Hoeveel mensen kosten je energie en van hoeveel mensen krijg je energie?

Het kunnen fijne mensen zijn om wie je veel geeft, maar ze kunnen ook zelf vastzitten of energie uit jou trekken. Als je veel tijd met ze doorbrengt, is de uitdaging dat je hun beperkende denkpatronen de hele tijd moet afweren. Hiermee verbruik je je eigen energie die je anders in had kunnen zetten. Als je over deze mensen afzonderlijk hebt nagedacht, kies je er een paar uit waarvan je oprecht vindt dat ze jou iets waardevols kunnen leren. Richt je aandacht de komende tijd eens op deze personen en breng er meer tijd mee door. Wat je kunt doen als variant op de oefening is je bedenken hoe elk van de genoemde personen jou zou beschrijven. Het gaat dan om jouw inschatting. Niet over wat de mensen daadwerkelijk vinden. Wat valt je dan op?

Zo zijn er veel oefeningen waarvan ik er af en toe één uit zal werken.

Het nuttige met het aangename verenigen, zomaar een dag.

geschreven op 22 juni 2011
Het nuttige met het aangename verenigen, zomaar een dag.
door Xavier Zeilinga

Gisteren en vandaag zijn wel voorbeelddagen van hoe we ons (werkzame)leven willen invullen. Alice heeft afgesproken in Dordrecht om zich eens, samen met een fijnzinnige vriendin, creatief te uiten, just for fun. Zelf heb ik een afspraak in den Haag met een oud-collega uit de hospitalitybranche…ook just for fun en for all time’s sake. Het is na tien jaar een geweldig weerzien. We concluderen dat we niets veranderd zijn… hooguit iets voller. Ik ben blij dat dat voor ons allebei geldt.

Het gesprek ontwikkelt zich en we hebben het over echt gastheerschap en hospitality, ons beider expertise. Naast zijn betrekking in deze branche is hij freelance trainer bij een hotelschool… We wisselen ervaringen uit over hoe wij hospitality beleven en zijn het erover eens dat er maar weinig bedrijven, hotels en opleidingen zijn die echtsnappen wat hospitality is… Het enthousiasme groeit. Afspraken voor de nabije toekomst worden gemaakt… geweldig!

Daarna rijd ook ik naar Dordrecht alwaar ik Alice ontmoet die samen met haar vriendin aan de thee zit… even pauze. Hier en daar wat spetters uit de kleren wassen en bijpraten over mijn ervaring van de ochtend. Na enige tijd komt ook de echtgenoot thuis en zijn we met zijn vieren. Hij en ik hebben een afspraak om eens te praten over een keuze die hem voorligt en hem ernstig bezig houdt.

Tegen zevenen gaan we lekker eten met de hele familie. Na het eten thuis aan de koffie en de kinderen maken zich op voor de nacht, de dames zakken af naar het atelier en wij praten verder. Ongemerkt is het 01.00 uur voor we ons gesprek afronden. Na nog een gezamenlijk drankje, trekken wij ons terug in het hotel.

Vanmorgen is Alice naar Utrecht vertrokken voor een coachgesprek, met mijn ouderlijk huis als tussenstop voor koffie…het past qua tijd allemaal mooi. Zelf rijd ik naar oud-collega’s die ik ooit heb mogen adviseren. Ze hebben hun bedrijf in het centrum van Dordrecht. Ook dit is een hartelijk weerzien.

Terwijl ik naar huis rijd en Alice na de koffie weer in de auto zit, bellen we om nog eens terug te kijken op de dag van gisteren en om elkaar succes te wensen met de komende gesprekken van vanmiddag. In de middag ontvang ik een bericht met de vraag of ik nog ruimte heb voor een coachtraject… Natuurlijk!

Nu zit ik even dit berichtje te schrijven en is Alice onderweg naar huis… Het wordt Thaise kip met Koriander en Tarly als avondeten.

De dualiteit van het leven of is het slechts berusting?

geschreven 9 juni 2011
De dualiteit van het leven of is het slechts berusting?
door Xavier Zeilinga

Ik kan me niet herinneren wanneer het begonnen is, maar iedere keer als ik geconfronteerd word met iemand die zegt dat hij nu eindelijk het geluk gevonden heeft, heb ik de neiging om te zeggen; ”joh, zonder ongelukkig te zijn of het lastig gehad te hebben, zou je dit gevoel niet kennen of op waarde kunnen schatten”. Vaak ook nog met de toevoeging; ”alles wat je hebt meegemaakt, maakt je tot wie je nu bent”.

Het is waar en ik bedoel dat natuurlijk altijd goed, maar wat moet iemand met die informatie? Is het mijn bedoeling om af te zijn van het ‘gezeur’ of zet ik het doelbewust als methodiek in?

De reactie die ik doorgaans krijg is; ‘ja, dat geloof ik wel maar…’ en dan komt er van alles wat ondersteunend moet zijn aan het feit dat het leven voor dit gelukkige gevoel wel héél erg vervelend was… en dat geloof ik ook omdat anders mijn theorie niet opgaat.

Als ik vervolgens vraag wat er gebeurd is waardoor hij of zij zich nu gelukkig voelt, krijg ik bijna altijd een rondleiding door een aaneenschakeling van ”toevalligheden” en gebeurtenissen waardoor dit ‘ontstaan’ is. Als ik daarop vraag wat er ondernomen is, in de tijd dat ze zich zo ongelukkig of bedroefd voelden, om hier vanaf te komen is het antwoord; ”ik heb me er doorheen geslagen”(of soortgelijk) en op de vraag; Hoe dan, is het antwoord vaak wat ontwijkend.

Ik herken wel heel veel van mezelf in de antwoorden van deze mensen. Als ik terug kijk op de manier waarop ik zaken in het verleden het hoofd bood, was dat er ook een van berusting. Zoiets van ”het is even niet anders en met de tijd zal het beter gaan” of ”gezien de omstandigheden, heb ik het redelijk gedaan en ben ik er goed mee weggekomen”. Dit stelde me in staat om het te laten voor wat het was en me er niet meer door te laten hinderen…maar had ik er nou iets van geleerd?

Toen de interesse omtrent het menselijke gedrag zich ontwikkelde, ben ik gaan lezen, lezen en nog eens lezen. Uit de verschillende wetenschappelijke onderzoeken die er zijn gedaan naar het menselijke gedrag, valt de conclusie te trekken dat een gedeelte van het natuurlijke gedrag genetisch is bepaald, een gedeelte is aangeleerd, maar ook dat een groot gedeelte zijn oorsprong vindt in de eigen keuzes van mensen… dit laatste vond ik meteen erg interessant en het daagde me uit om dat bij mijzelf te onderzoeken. De uitkomsten waren confronterend, maar treffend… Ik zal u daar verder niet mee vermoeien ;o). Het Thomas-Kilmann-model geeft wel een prachtig inzicht en is het lezen waard!!!

Terug naar de stelling: De dualiteit van het leven of is het berusting? Bij het herlezen van het boek De zeven eigenschappen van leiderschap van Dr. S. Covey, begreep ik direct dat wat ik jaren eerder ook al had gelezen, maar kennelijk veel minder goed had begrepen, te weten; de vierde eigenschap: ‘denk in termen van winnen/winnen’. Toen ik bladzijde 181 van het boek las en dit zag staan dacht ik…”ja, natuurlijk, maar om daar nou 30 pagina’s aan te wijden Dr. Covey… pffff”.

De essentie die ik uit het hoofdstuk haalde is dat je altijd kunt kiezen voor de derde optie…

Als je denkt in een duale benadering van winnen of verliezen of winnen en winnen en zo verder (lees het hoofdstuk…of liever nog het hele boek), dan gaat u voorbij aan de mogelijkheid, die overigens alleen mensen is gegeven, namelijk de derde optie!

Zoals ik ooit als franchisemanager van een franchisenemer terug kreeg op een voorstel, let’s agree to disagree. Hoe mooi is het om niet te verliezen of te winnen ten koste van iemand? U heeft namelijk altijd de keuze hoe u om wenst te gaan met de situatie en niet per se in de dualiteit.

Had ik met deze kennis in het verleden andere keuzen gemaakt? Had u met deze kennis in het verleden andere keuzes gemaakt? Misschien wel of misschien niet, maar het denken in mogelijkheden anders dan alleen in zwart-wit, rijk-arm, intelligent-stompzinnig, pro-actief-re-actief, handig-onhandig enz. en het daar naar kunnen handelen ervaar ik als een verrijking En u?