"

De volgende stap in jouw ontwikkeling richt zich op verdieping en gaat over wat er werkelijk toe doet.

"

25 januari 2018 | Purpose

En opeens begon het me op te vallen, ècht op te vallen… te irriteren, ma-te-loos te irriteren.

Eigenlijk irriteerde ik me al veel langer aan het streberige gedrag wat ik om mij heen waarnam. Aan de manifestatiedrang van de mensen om me heen, mijn collega’s, mijn leidinggevenden en zomaar willekeurige mensen, waarvan het gedrag zo overduidelijk was en zich zo gemakkelijk liet duiden.

Gekker nog, ik was gaan meedoen… Ik had aangenomen en me voorgehouden dat als ik wilde opvallen, kans wilde maken, toegelaten wilde worden, gewaardeerd wilde worden, ik me beter moest presenteren, mezelf daarmee diskwalificerend.

Ik besefte me dat ik mijn gedrag goed praatte met onzin als ‘uiting geven aan mijn ambitie’ en ‘zeer betrokken en gemotiveerd acteren’. Dat laatste woord klopt overigens… acteren.

Ik irriteerde me dus aan het gedrag wat ik inmiddels zelf vertoonde. Wat was er toch met me gebeurd? Waarom meende ik dat nodig te hebben? En door mezelf dat soort vragen te stellen, kwam ik er achter dat men mij niet zag voor wie ik werkelijk ben.

In veel gevallen kende ik de antwoorden op de openstaande vraagstukken Ik had sowieso -zonder veel moeite- een goed beeld van de mogelijke oplossingen of benaderingswijze die gebruikt konden worden voor welk vraagstuk dan ook.

Ik ben niet snel uit het veld geslagen of overvraagd. En ja, ik heb een duidelijke mening over veel zaken, maar niet omdat ik het verzin of een betweter ben, maar omdat ik simpelweg veel weet. Ik bezit enorm veel algemene kennis, omdat ik zeer breed geïnteresseerd ben, omdat ik veel lees, veel luister en altijd al een goede waarnemer ben geweest.

Dat laatste -het goed kunnen waarnemen-, wat veel meer betekent dan alleen zien, horen of fysiek voelen, is iets waarop ik niet zozeer minder was gaan vertrouwen, maar het niet uitte, het niet inzette of actief gebruikte.

Het was altijd aanwezig, maar de repressie ervan leidde tot innerlijke strijd. Mijn perceptie van mijn omgeving werd onderdrukt door mijn veronderstelling van wat wel en niet geaccepteerd zou worden door dezelfde omgeving. Bizar eigenlijk… bizar als je je bedenkt dat elk mens dat geboren wordt, zijn of haar waarnemingen ten volle manifesteert in zijn de eerste jaren van ontwikkeling. Tijdens de zogenaamde ‘socialisatie’ verliest de eigenwijsheid, de volle perceptie aan kracht. Het wordt ondermijnd, we laten het ondermijnen.

Onder druk van de vorming naar het gemiddelde (lees opvoeding en scholing), worden we op jonge leeftijd geleerd om ons te conformeren. Dit heeft naar mijn menig een direct effect op ons waarnemend vermogen. Op dat moment worden we namelijk niet meer geacht om te vertrouwen op onze eigen waarneming.

Het aangereikte en reeds door anderen bedachte wordt leidend gemaakt en een knap kind die dat afwijst. Voor die kinderen zijn er overigens hokjes bedacht. Niet dat die hokjes die kinderen helpen, maar met behulp van het systeem weten de adepten hoe ze met zo’n kind moeten omgaan…. denken ze.

Overigens ervaar ik niet dat mij geweld is aangedaan door het systeem, maar ik heb het gevoel dat ik wakker ben geworden. Dat ik ineens heel helder voor ogen heb, wat ik wel wil en ook dat wat ik wil loslaten. Dat ik recht wil doen aan mijzelf en me niet zomaar wil conformeren. Dat mijn uniciteit niet te vergelijken is met die van anderen, zoals die van anderen niet te vergelijken is met die van mij. Dat het geweldig is om verschillend te zijn en onderzoeken wat mijn werkelijke doel is in dit leven en vervolgens dagelijks doen wat mijn bedoeling is.

Neil deGrasse Tyson stelt het geweldig in mijn ogen: ‘We leren kinderen het eerste  jaar om te lopen en te praten, om ze vervolgens te verplichten om hun kop te houden en te gaan zitten’.

Tevens zet hij uiteen dat kinderen van nature (in basis dus) onderzoekers zijn, alles zelf willen ontdekken en frustratie tonen als we hen daarin hinderen. Het schikt de omgeving niet dat een kind zijn omgeving afstroopt naar nieuwe ervaringen en inzichten.

Natuurlijk leven we samen, het heet niet voor niets een samenleving… maar is een samenleving niet veel meer gebaat bij unieke mensen met unieke inbreng.

Een uniciteit die zich ongebreideld mag ontwikkelen? Dat collectieve normen prima en helpend kunnen zijn, maar de wereld hierin is doorgeslagen.

De heren van ‘de vrije denkers’, zeiden ‘doen is de beste manier van denken’ en ‘daar waar twee neuzen dezelfde kant op staan is dat er één te veel’… en de uitingen van de organisatie die momenteel veel navolging kent en het ‘Omdenken’ introduceert, werken doorgaans op de lachspieren en roepen reacties op van ‘ja, als dat nou eens zou kunnen, of Ja, dat is geweldig. En het is ook geweldig!

Het is precies de benadering die verloren is gegaan tijdens de ‘inwikkeling’. Het is dus tijd voor ontwikkeling, non-conformisme en eigenheid, terug naar de basis en authenticiteit. Van daaruit kijken naar wat jij echt wilt, wat jouw doel is en daar naar handelen. En voor de volledigheid van dit stuk, dat is precies wat ik aan het doen ben.

mail Xavier