"

De kracht van onze trajecten zit hem in de praktische toepasbaarheid ervan

"

Immens Trainingen en Coaching

"

Mooi hè, mensen?

"

| 1 juni 2018 | Sales en verkopers zijn onbetrouwbaar en het vak is ‘vies’

quote:

Voor sommige beroepsgroepen is verkopen een vies woord. Veel kenniswerkers zoals consultants, organisatieadviseurs, advocaten, private bankers en architecten staan vaak kritisch tegenover de term ‘verkopen’.  Sommigen verafschuwen het zelfs. Alleen het idee al: verkopen? Dat doen we hier niet! Bah, wat ranzig!

Deze afkeer komt door het beeld dat veel kenniswerkers hebben van verkopers: die zijn oppervlakkig, onbetrouwbaar, alleen gericht op de eigen portemonnee, ze praten teveel en luisteren te weinig.

Enerzijds begrijpelijk: er is in de naam van ‘verkoop’ veel misgegaan. Woekerpolissen, auto’s, exotische beleggingen, charlatans in de consultancy, noem het maar op.

Bron: Publicatie Kenneth * Smit

Toen ik -een decennia geleden- verkooptrainingen verzorgde en job coaches mocht trainen, werd ik geconfronteerd met een cursiste die, midden in een training, haar walging uitsprak over de lesstof en te behandelen onderwerpen die op dat moment gepresenteerd werden. Haar letterlijke tekst staat me nog altijd bij;

‘Sorry hoor, maar dit vind ik zo erg… hard en vies gewoon. Mensen belazeren met mooie praatjes… bah, ik moet er niets van hebben’

Daar stond ik dan, voor een groep van achttien cursisten…. Dit was niet te negeren en te parkeren dacht ik. Dus alle registers open;

Ik vroeg haar (Elisabeth) wat haar achtergrond was en welk werk ze deed, Palliatieve Zorgverlener, kreeg ik terug. Ze keek me aan met een blik waarvan ik dacht, dat ze nooit ontvankelijk zou kunnen zijn voor wat ik ook maar zou gaan zeggen. Maar daar ging ik;

‘Begrijp ik goed dat je werkt met mensen in de laatste fase van hun leven’, was mijn opening. ‘Ja’, was haar antwoord. ‘Ok, dus met hele zieke mensen of ouderen’, was mijn aanvullende vraag.

‘Met terminaal zieke mensen, jong of ouder. De directe omgeving is vaak niet -meer- in staat om voor de patiënt kunnen zorgen, omdat deze vaak specifieke zorg nodig hebben’. ‘Helder’ zei ik tegen haar.
‘Dus je werkt met terminale mensen, die veel en specifieke zorg nodig hebben, waarvan de geliefden dus binnenkort afscheid moeten nemen?’ vervolgde ik.
‘Ja’, zei ze.

‘Patiënten waarvan het leven onmenselijk is geworden, doordat ze basale zaken als toiletgang, persoonlijke hygiëne en wellicht nog tal van andere zaken niet meer onder controle- of in beheer hebben’, vroeg ik door? ‘Ja’ zei ze, nu wat vinnig…. ‘En omdat ze vaak levensodersteunende middelen nodig hebben’, vulde ze wat geïrriteerd aan..

De overige cursisten zijn onderwijl heel stil…

Toen zei ik: ‘Maar Elisabeth, het werk als palliatieve zorgverlener vind je niet ‘vies’ en niet ‘hard’?!

‘En het verkrijgen van een opdracht van klanten of het mogen leveren van een product aan klanten -omdat ze vertrouwen hebben in jou en jouw kennis en kunde- vind je wel wel ‘vies’ en ‘hard’?!

Dat lijkt de wereld op z’n kop, of zie ik dat verkeerd’, vroeg ik.

Het beeld werd door de groep gedragen en ook Elisabeth zij -nu op een hele andere toon- dat ze het nog nooit zo bekeken had….

Later heb ik begrepen dat ze verdere opvolging heeft gegeven aan haar nieuwe carrière in de verkoop.

Ter volledigheid; Ik heb een bijzonder respect voor mensen in de zorg en de warmte die ze hebben voor mensen die hun zorg nodig hebben.